تو اون شام مهتاب کنارم نشستی

عجب شاخه گل وار به پایم شکستی

قلم زد نگاهت به نقش آفرینی

که صورتگری را نبود اینچنینی

پریزاد عشق رو مهاسا کشیدی

خدا را به شور تماشا کشیدی

تو دونسته بودی چه خوش باورم من

شکفتی و گفتی از عشق پر پر من

تا گفتم کی هستی تو گفتی یک بی تو

تا گفتم دلت کو تو گفتی که دریا

قسم خوردی بر ماه که عاشق ترینی

تو یک جمع عاشق تو صادق ترینی

همون لحظه ابری رخ ماه و واشد

به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت

گذشت روزگاری از اون لحظه ناب

که معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم

تو هر شام مهتاب به یادت شکستم

تو از این شکستن خبر داری یا نه

هنوز شور عشقو به سر داری یا نه

پشت این پنجره ها دل میگیره
غم و غصه دل و تو میدونی
وقتی از بخت خودم حرف میزنم
چشام اشکبارون میشه تو میدونی
عمریه غم تو دلم زندونیه
دل من زندون داره تو میدونی
هرچی بهش میگم تو آزادی دیگه
میگه من دوست دارم تو میدونی
میخوام امشب با خودم شکوه کنم
شکوه های دلمو تو میدونی
بگم ای خدا چرا بختم سیاست
چرا بخت من سیاست تو میدونی
پنجره بسته میشه شب میرسه
چشام آروم نداره تو میدونی
اگه امشب بگذره فردا میشه
مگه فردا چی میشه تو میدونی
عمریه غم تو دلم زندونیه
دل من زندون داره تو میدونی
هرچی بهش میگم تو آزادی دیگه
میگه من دوست دارم تو میدونی

لبخند که نه تلخ خنده کنج لبانم خشک شده از بس
هر کسی بهم زنگ زد گفتم تویی
میشه فراموش کرد اما نمیشه پشت سر گذاشت
همه تلخ خنده های روزهای مرده من رو

هر چی میخوام برات بگم قصه ی دل واپسیه 
 هر چی نثارت میکنم یه آسمون بی کسی
قصه ی تو
قصه ی من
قصه ی عاشق بودن 
حرفهای ما هر کلمه اش از عاشقی سرودن
نمی دونم یادت می یاد روزایی که غصه نبود
حیف که همیشه این روزا خاطره میشه خیلی زود
یادش بخیر زمانیکه شعرای من مال تو بود
دست من از تو می نوشت
قلب من از تو می سرود
اما دیگه فاصله ها چیزی برامون جا نذاشت
انگار نمی شه دور بود و
پیش کسی دل جا گذاشت
 شاید اینم یه قصه بود
که قهرماناش ما بودیم
 ما که بغیر از یه دل خوش
دنبال چیزی نبودیم
حالا دیگه تو فال ما نشونه ی عاشقی نیست
دیگه نمی شه گفت :
که عشق
چیزی همیشه موندنیست...............!!!!